| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 31 stycznia 1895, Rudziczka |
| Śmierć | 19 października 1976, Kraków (szpital) |
| Zgromadzenie | Zgromadzenie Księży Misjonarzy św. Wincentego a Paulo (CM) |
| Wykształcenie i święcenia | |
| Seminarium | Małe Seminarium Duchowne Księży Misjonarzy na Kleparzu |
| Studia | Instytut Teologiczny Księży Misjonarzy; Uniwersytet Gregoriański w Rzymie |
| Stopień | Doktor prawa kanonicznego (1923) |
| Śluby | Śluby wieczyste: 1 listopada 1915 |
| Święcenia kapłańskie | 27 czerwca 1920 |
| Najważniejsze funkcje | |
| Rector | Wyższe Śląskie Seminarium Duchowne w Krakowie (1945–1955) |
| Wykładowca | Prawo kanoniczne; seminaria krakowskie (do 1972) |
| Wizytator | Zgromadzenie Księży Misjonarzy (1957–1961) |
Józef Baron był kapłanem Zgromadzenia Księży Misjonarzy św. Wincentego a Paulo, specjalizował się w prawie kanonicznym i przez wiele lat prowadził zajęcia oraz pełnił funkcje kierownicze w seminariach. Jego kariera łączyła pracę wykładowcy, urzędnika sądów kościelnych i kierownika domów zakonnych.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w Rudziczce i pochodził z parafii św. Stanisława biskupa i męczennika w Suszcu. W 1909 roku rozpoczął naukę w Małym Seminarium Duchownym Księży Misjonarzy na Kleparzu, a do zgromadzenia wstąpił w 1913 roku. Śluby wieczyste złożył 1 listopada 1915 roku. W czasie studiów w Instytucie Teologicznym pełnił służbę wojskową w armii niemieckiej w latach 1917–1918.
Święcenia kapłańskie przyjął 27 czerwca 1920 roku. Po święceniach kontynuował kształcenie na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, gdzie w 1923 roku uzyskał doktorat z prawa kanonicznego. Po powrocie do Polski rozpoczął wykłady z prawa kanonicznego i pracę w sądach kościelnych jako obrońca węzła małżeńskiego.
Praca duszpasterska i działalność naukowa
W okresie międzywojennym kierował seminarium internum na Kleparzu (1925–1930). W latach 1930–1934 redagował nowe wydanie podręcznika prawa kanonicznego. W Warszawie pełnił funkcję ojca duchownego, a następnie dyrektora Konwiktu Teologicznego dla Księży (1934–1945) oraz był obrońcą węzła małżeńskiego i wiceoficjałem Sądu Biskupiego (1934–1942).
Podczas II wojny światowej prowadził wykłady prawa kanonicznego dla wysiedleńców i uciekinierów (1941–1944). W 1945 roku był oficjałem Sądu Biskupiego w Sandomierzu, a następnie objął stanowisko rektora Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie, które pełnił w latach 1945–1955. Równolegle wykładał w Seminarium Ojców Paulinów na Skałce (1945–1947) i był sędzią w Delegowanym Apostolskim Trybunale Trzeciej Instancji w Krakowie (1947–1955).
Funkcje zakonne, późniejsze lata i śmierć
Po pracy rektora został zastępcą wizytatora Zgromadzenia Księży Misjonarzy (1955–1957), a następnie wizytatorem zgromadzenia w latach 1957–1961. Wykładał prawo kanoniczne w seminariach krakowskich do 1972 roku. Był spowiednikiem sióstr i jednym z autorów konstytucji Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Duszy Chrystusowej; przygotował ich dokumenty do zatwierdzenia przez kardynała Adama Sapiehę.
Zmarł 19 października 1976 roku w szpitalu w Krakowie.
