| Dane | |
|---|---|
| Pełne nazwisko | Walther Heinrich Alfred Hermann von Brauchitsch |
| Urodzenie | 4 października 1881, Berlin |
| Zgon | 18 października 1948, Hamburg |
| Służba wojskowa | |
| Ranga | Feldmarszałek |
| Funkcja | Naczelny dowódca wojsk lądowych (1938–1942) |
| Uczestnictwo | I i II wojna światowa |
| Wybrane odznaczenia | |
| Przykładowe | Krzyż Żelazny, Krzyż Rycerski, Order Białej Róży (Finlandia) |
Feldmarszałek Walther von Brauchitsch był jednym z najwyższych dowódców armii niemieckiej przed i w trakcie II wojny światowej. Jako naczelny dowódca kierował lądowymi siłami zbrojnymi Reichu w latach 1938–1942 i dowodził kampaniami przeciwko Polsce, państwom skandynawskim, Francji, krajom bałkańskim oraz Związkowi Radzieckiemu.
Życiorys i wczesna kariera wojskowa
Pochodził ze śląskiego rodu szlacheckiego o serbołużyckim pochodzeniu. Był synem generała kawalerii Bernharda von Brauchitscha i Charlotte von Gordon. W 1895 roku wstąpił do szkoły kadetów w Poczdamie, a w marcu 1900 jako podporucznik rozpoczął służbę w 3 Pułku Grenadierów im. Królowej Elżbiety.
W pierwszych latach służby Brauchitsch przeszedł przez oddziały artylerii i pełnił funkcje adiutanta. Przed I wojną światową został przeniesiony do sztabu generalnego i awansowany na kapitana. W czasie I wojny światowej służył jako oficer sztabowy, a w 1918 roku otrzymał stopień majora. Po wojnie pozostał w Reichswehrze i stopniowo awansował w latach międzywojennych.
Kariera w latach 1930–1938 i objęcie dowództwa
W 1929 został szefem departamentu wyszkolenia w ministerstwie spraw wojskowych. Awansował kolejno na generała-majora (1 października 1931), inspektora artylerii (1 marca 1932) oraz dowódcę Okręgu Korpusu nr 1 i 1 Dywizji Piechoty w Królewcu po 1933 roku. W 1935 objął dowództwo I Korpusu Armijnego, a w 1936 otrzymał stopień generała artylerii.
1 kwietnia 1937 powierzono mu dowództwo Gruppenkomando IV w Lipsku. 4 lutego 1938 Brauchitsch został Naczelnym Dowódcą Wojsk Lądowych i awansowany do stopnia generała-pułkownika. Jego pozycja w armii zyskała znaczenie polityczne w związku z osobistą zależnością, jaka powstała między nim a Adolfem Hitlerem.
Działania wojenne, odwołanie i późniejsze losy
W 1939 dowodził niemieckimi wojskami w kampanii przeciwko Polsce; już 1 września 1939 wydał odezwę do ludności polskiej na otrzymanej od Hitlera władzy wykonawczej na obszarach polskich. W 1940 kierował operacjami w Danii, Norwegii i Francji. 19 lipca 1940 awansowano go na feldmarszałka i powierzono mu przygotowania do ataku na ZSRR.
W 1941 dowodził działaniami Wehrmachtu przeciwko państwom bałkańskim i podczas inwazji na Związek Radziecki. Hitler obarczył go odpowiedzialnością za niepowodzenia pod Moskwą, wobec czego 19 grudnia 1941 Brauchitsch został zdymisjonowany. W latach 1942–1945 mieszkał głównie w zameczku myśliwskim Tři Trubky na poligonie Brdy, a 12 stycznia 1945 wraz z oddziałami Reichsarbeitsdienst ewakuował się przez Czechy do Niemiec.
Aresztowanie, proces i śmierć
Po wojnie aresztowano go w domu w Szlezwiku-Holsztynie. Miał być sądzony w procesie norymberskim za zbrodnie wojenne. Zmarł 18 października 1948 na niewydolność krążenia w brytyjskim szpitalu wojskowym w Hamburgu, nie doczekawszy własnego procesu.
Życie prywatne
Pierwsze małżeństwo zawarł 29 grudnia 1910 z Elisabeth von Karstedt; z tego związku pochodziło troje dzieci. Rozwiódł się 8 kwietnia 1938 w Berlinie. Drugą żoną została Charlotte Rüffer, ślub odbył się 23 września 1938 w Szczawnie-Zdroju. Jego siostra Hedwig była przełożoną klasztoru ewangelickich diakonis w Ząbkowicach Śląskich, a bratankiem Walthera był kierowca wyścigowy Manfred von Brauchitsch.
Ordery i odznaczenia
Do odznaczeń Walthera von Brauchitscha należały między innymi:
- Order Rodu Hohenzollernów – Krzyż Rycerski z Mieczami
- Krzyż Żelazny II i I klasy (I wojna światowa)
- Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego (30 września 1939)
- Order Białej Róży – Krzyż Wielki (Finlandia, 10 marca 1939)
- Order Wschodzącego Słońca I klasy (Japonia, 26 września 1942)
- Order Michała Walecznego klas III–I (Rumunia)
