| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Aneta Borowik (z domu Gluzińska) |
| Data urodzenia | 11 sierpnia 1974 |
| Miejsce urodzenia | brak danych |
| Zawód | historyk sztuki, doktor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki |
| Wykształcenie | Uniwersytet Jagielloński (magister 1998, doktorat 2008) |
| Pracodawca | Uniwersytet Śląski w Katowicach |
| Specjalizacja | architektura i środowiska twórców związanych z Katowicami (okres międzywojenny) |
| Funkcje konserwatorskie | |
| Śląski Wojewódzki Konserwator Zabytków | kwiecień–wrzesień 2015 |
| Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków | powołana 5 listopada 2018, pełniła do 2 lutego 2019 |
Aneta Borowik jest badaczką architektury i twórców związanych z Katowicami oraz wykładowczynią Uniwersytetu Śląskiego. Prowadziła projekty naukowe dotyczące architektury Galicji i powojennej architektury Katowic, a także pełniła funkcje w instytucjach ochrony zabytków.
Wykształcenie i praca akademicka
Ukończyła studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie w 1998 roku. Doktorat w zakresie nauk o sztuce uzyskała na tej samej uczelni w 2008 roku. Promotorem jej prac był prof. dr hab. Jacek Purchla.
Na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach była zatrudniona najpierw jako asystent (2008–2009), a następnie od 2010 roku jako adiunkt w Zakładzie Historii Sztuki, który od 2020 roku funkcjonuje jako Instytut Nauk o Sztuce. Otrzymała stypendium funduszu Karola Estreichera w 1997 roku oraz nagrodę Rektora Uniwersytetu Śląskiego za osiągnięcia naukowe w 2012 roku.
Działalność konserwatorska i prace badawcze
W latach 2014–2015 pracowała w Wojewódzkim Urzędzie Ochrony Zabytków jako Zastępca, a następnie od kwietnia do września 2015 roku pełniła funkcję Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Katowicach. W 2018 roku wygrała konkurs na stanowisko Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków; została powołana 5 listopada 2018 i pełniła tę funkcję do 2 lutego 2019 roku.
Jej badania obejmują m.in. projekt realizowany w 2001–2002 dotyczący architektury neobarokowej historycznego obszaru Galicji, finansowany przez Komitet Badań Naukowych, oraz kierowanie w latach 2014–2019 projektem finansowanym przez Narodowe Centrum Nauki na temat architektury i urbanistyki lat 60. i 70. XX wieku na terenie Górnego Śląska i Zagłębia. Brała udział w projektach badawczych poświęconych architekturze Galicji i twórcom śląskiej architektury oraz uczestniczyła w dokumentacji kościołów rzymskokatolickich na Ukrainie w latach 1994–1995.
Współpraca z instytucjami i popularyzacja dziedzictwa
Współpracowała z Instytutem Architektury w Krakowie przy opracowaniach dotyczących modernizmu oraz z Instytutem Dokumentacji Architektury Biblioteki Śląskiej w Katowicach. Razem z Fundacją Dom Modernisty współtworzyła wystawy dotyczące historii miejskich obiektów.
Angażuje się w popularyzację dziedzictwa Górnego Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego poprzez wykłady w muzeach, domach kultury i na Uniwersytecie Trzeciego Wieku. Pełniła funkcje eksperckie i uczestniczyła w radach oraz komisjach związanych z ochroną zabytków i historią sztuki.
Publikacje wybrane
Jest autorką kilkudziesięciu publikacji, w tym pięciu książek. Do ważniejszych pozycji należą:
Wybrane publikacje:
- Nowe Katowice. Forma i ideologia polskiej architektury powojennej na przykładzie Katowic (1945–1980), Neriton, Katowice 2019.
- New Katowice. The form and ideology of the Polish post-war architecture based on the example of Katowice (1945–1980), Neriton, Warszawa 2021.
- Park Śląski w Chorzowie. Projekty i realizacje z lat 1950–1980, Neriton, Warszawa 2020.
- Słownik architektów, inżynierów i budowniczych związanych z Katowicami w okresie międzywojennym, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2012, wyd. II 2017.
- Dzieje, architektura oraz twórcy Zakładu OO. Jezuitów w Chyrowie, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2012.
Do publikacji naukowych zaliczają się także artykuły poświęcone teorii formy architektonicznej i architekturze sakralnej współczesnych twórców.
Funkcję Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków pełniła do 2 lutego 2019.
